Poniższy tekst napisał Jacek, jeden z moich uczniów – doświadczony praktyk karate. Jeden z twórców ruchu karate w Polsce. Po wielu latach treningu odkrył w I Liq Chuan zupełnie inne spojrzenie na ruch, równowagę i kontakt z partnerem.
Publikuję jego słowa bez większych zmian, ponieważ bardzo trafnie opisują to, czego nie da się zrozumieć z zewnątrz ani wyjaśnić w kilku zdaniach.
Jest to system (w tym system walki), w którym bazuje się na kontroli położenia własnego ciała jak i partnera (przeciwnika).
Chodzi o taki układ własnego kośćca, aby w sposób kontrolowany kierować działanie (siłę) do lub od podłoża do partnera (przeciwnika). Czyli każda próba wytrącenia nas z równowagi dla partnera (przeciwnika) oznacza, że mocuje się on z podłożem.
Jeżeli by przedstawić obrazowo, co stanowi skuteczność tego rodzaju sztuki, to to, że wszystkie opisane wyżej ćwiczenia służą przenoszenia podłoża w kierunku przeciwnika (partnera na treningu) niezależne, czy się bronimy, czy odpieramy fizyczne parcie przeciwnika lub wykonujemy cios albo rzut (obalenie).
Metodę uzyskiwania takiej skuteczności opartej na budowaniu kontaktu z podłożem (nazywamy to połączeniem), obserwowaniu naturalnego zachowania własnego ciała podczas ruchu oraz pełne orientowanie się w przestrzeni nazywa się metodą uważności.
Nauka tej sztuki wymaga ciągłych ćwiczeń z partnerem (podobnie jak w judo).
Istnieje również układ ćwiczeń formalnych (sekwencje ruchów z góry ułożone analogicznie jak w karate).
Sam trening stawia nacisk na specjalne ćwiczenia (których nigdy dość), które uczą wsłuchiwania się w pracę własnego ciała. Należy w tym momencie wyhamować odruchowe i stereotypowe nawyki wykształcone poprzez wykonywanie codziennych czynności, a dotyczące sposobu poruszania się (chodzenia), siedzenia i tym podobnych.
Ćwiczenia zapewniające takie umiejętności są możliwe tylko pod okiem instruktora.
Ćwiczenia pełnią też dużą role rehabilitacyjną.
Jeśli, na przykład mamy chorzenia układu kostnego, co zmusza nas do przyjmowania nieprawidłowej pozycji, to niestety po dłuższym czasie zostaje to zakodowane w naszej pamięci mięśniowej.
Ćwicząc z partnerem podstawowe układy ćwiczeń, nasz układ kostno-szkieletowy jest zmuszony reagować fizycznie na różne wymuszone sytuacje, co przy intensywnych ćwiczeniach wypiera z nas nieprawidłowe podświadome przyzwyczajenia a zarazem wzmacnia odpowiednie do prawidłowego ustawienia tkanki (np. w kręgi w kręgosłupie), wzmacnia się również tkanka łączna w stawach oraz pobudzony zostaje układ nerwowy w kierunku prawidłowych reakcji.
Ta mało jeszcze znana sztuka jest polecana także dla osób, które trenowały judo lub karate niekoniecznie będąc zawodnikami.
Dzięki niej judocy mogą się przekonać, jak trudno jest wychylić (zmusić do utraty równowagi) przeciwnika a karatecy mogą się przekonać, jak groźne są uderzenia z bardzo bliskiej odległości oraz jakie mają braki w walce zbliżonej (szczególnie gdy są szkoleni do walki zawodniczej).
